by ഹരി ശങ്കർ കർത്ത

കവിത കൊത്തിവച്ച

ചിത്തരോഗാലയത്തിന്റെ

ചിതലരിച്ച വാതിൽ തുറന്ന്

ലൂതയോഗിനികളുടെ

വലയിലുടക്കാതെ

പൊടി നിറഞ്ഞ ഷെൽഫിലെ

ചിരപുരാതനമായ വീഞ്ഞ് കുപ്പിയുമെടുത്ത്

കുപ്പിച്ചില്ലുകൾ തുന്നിചേർത്ത

നരച്ച മെത്തയിലേക്ക്

നിന്നോടൊപ്പം അഴിഞ്ഞുലയുന്ന പ്രാകൃതമാത്ര

ഉന്മാദാത്തിന്റെ തട്ടിൻപുറത്ത്

പത്തായം ഭേദിച്ച പെരുച്ചാഴി, പൂച്ചയുടെ അരമണിയഴിച്ചെടുക്കവെ,

അടിച്ചമർത്തിയ ഒരായിരം ജൈവമോഹങ്ങൾ,

ഗർവ്വിഷ്ഠമായ് അട്ടഹാസങ്ങൾക്കും,

വിധേയത്വത്തോടെ ഞരക്കങ്ങൾക്കു-

മിടയിലൂടെ

നാഗരൂപിയായ് മെല്ലെയിഴഞ്ഞൊരു മകുടി തേടുന്ന ഗാത്രം.

നിന്റെ കണ്ണിണകളുടെ പാതി

നാഭിയിലെ വൈദ്യുതച്ചുഴികളെ ഒറ്റി,

ഉപ്പ് ചേർക്കാതെ മാംസം വിളമ്പി,

ജഗന്നാഥമായൊരു ഓർമ്മയുടെ നനവിൽ

കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു മറവികളുടെ പൂക്കാലം,

നമ്രശിരസ്സുകൾക്ക് മുകളിലൊരു താമരമൊട്ടിന്റെ പ്രതീക്ഷയും.

പുണർന്നുണർന്നോരോ കവിതകളായ്

കാതിലും ഉരുവിലും ഉള്ളിലും

എഴുതിയും മായിച്ചും

മായിച്ച് കളഞ്ഞവയെ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചും

എല്ലാമെഴുതിയ താള് പോലെ

അരുവി പോലെ

അരികിലരികിലായ് കിരുകിരുക്കാതെ…

ഒടുവിൽ തുലഞ്ഞ് പോയെന്ന് കരുതിയ

സമയാംബരം കുടഞ്ഞെടുത്തണിഞ്ഞ്

കിതപ്പാറും മുമ്പെ മുടിയൊരുവിധം ഒതുക്കി

അരക്കെട്ടരക്കില്ലത്തിലെരിച്ച്

വെളിച്ചത്തിലേക്കോടുമ്പോൾ

നമുക്കിടയിൽ സംഭവിച്ചത്

നാമാതീതമായതെന്തോ എന്നു

മുറിപ്പാടുകൾ നീറി പറയുന്നുവെങ്കിലും…

Advertisements