കൂപമാണ്ഡൂക്യം

പൊട്ടകിണറ്റിലെ ചൊറിത്തവളയുടെ സാഗരസ്വപ്നങ്ങൾ, ആകാശവിമർശങ്ങൾ, അരയന്നപ്രണയങ്ങൾ…

താരയാമിനിയിലൊരേകാകി

മറ്റേതോ മട്ടുപ്പാവിലെ
ഏതോ രാവിലെ
ഒറ്റ മെഴുകുതിരി മാത്രമെരിയുന്ന
മദ്യസത്‌കാരത്തിലേക്ക്‌
നക്ഷത്രങ്ങള്‍
അഴിഞ്ഞു വീണൂ…

 


ലഹരിയുടെ അളവുകോലുകളില്‍
ഓരോ ജീവവായുത്തുള്ളിയും
ഓരോ നക്ഷത്രമെന്ന മട്ടില്‍
തിളങ്ങി.

പുകച്ചുരുളില്‍ കണ്ട നക്ഷത്രത്തിനേതോ ധനുമാസപ്പെണ്ണിന്റെ
മിഴി-
യഴകായിരുന്നു.

കാട്ടാളന്റെ തെറിപ്പാട്ടുകളില്‍
നക്ഷത്രങ്ങള്‍
മുടിയഴിച്ചാടുന്ന നീലപ്പെണ്ണായി.
അവളുടെ ഇടത്തെ മുലഞ്ഞെട്ടില്‍ പിടിച്ചപ്പോള്‍
ഏതോ ഒരുവന്റെ പനിനീര്‍മലര്‍വിരലുകള്‍ പൊള്ളി.
പക്ഷെ അവള്‍ ഒന്നുമറിയാതെ അഴിഞ്ഞാടി.
ആടിത്തളര്‍ന്ന നക്ഷത്രപ്പെണ്ണ്
പാടിതളര്‍ന്നവന്‌ പൂച്ചെണ്ടായി.

“ഈ നശിച്ച രാത്രിയ്ക്കും
പെയ്ത നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്കും
എന്നെ തിരസ്കരിച്ച-
വളുടെ മനം മയക്കുന്ന
പുഷ്പം ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു”
എന്ന് പൂശനെന്നല്ല ആരും പറഞ്ഞില്ല.
പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍
പറയാതിരുന്നവന്റെ
ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നും
നൈരാശ്യത്തിന്റെ ചിരിച്ച മുഖമുള്ള നിളവിളി ഉയരുമായിരുന്നു.
അതിലാ നക്ഷത്രങ്ങള്‍
ചാഞ്ചാടിയാടും മയിലായി
മരിച്ച്
മരിച്ച്
മറഞ്ഞ്
പോയേനേ…

പാറിനടന്ന് തളര്‍ന്ന നക്ഷത്രങ്ങള്‍
ചിറകറ്റ രാപതംഗങ്ങളായി.
ചിലത്‌ ഇഴഞ്ഞ്‌ അടിവസ്ത്രങ്ങളില്‍ കയറി.
ചിലത്‌ ചഷകങ്ങളില്‍ മദ്യത്തിലലിഞ്ഞു.
മറ്റുചിലത്‌ മെഴുകുതിരിനാളത്തിലേക്ക്
ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ്
ചെറുസ്ഫോടനനാടകങ്ങള്‍
നടത്തി മോക്ഷം നേടി…

ഏവരും ആസക്തമായാന്ദം തിരക്കുമ്പോള്‍
ഒറ്റപെടലിന്റെ അഘോഷത്തില്‍
നക്ഷത്രശൂന്യമായ
ആകാശം
കണ്ടിരുന്നവന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു.
അതു മാത്രം ആരും കണ്ടില്ല.

എന്നോ
ഒരിക്കല്‍

ഏകാകി
ഞാനോ
മറ്റൊ
ആയിരുന്നിരിക്കാം.

 

 
/ഷെല്‍ഖിന്‌/

 

Advertisements

ഒളിവിലെ വർത്തമാനങ്ങൾ

“കാലം തെറ്റിപ്പെയ്യുന്നതിനാൽ പനിയാണ്.
പുതപ്പിനടിയിൽ സവ്വാംഗവിഭൂഷിതനായ് കിടന്ന് മടുക്കുമ്പോൾ
മഴയില്ല എങ്കിൽ
ജനലിലൂടെ മോഹന-
മായ
ചന്ദ്രനെ കാണാൻ പോയി നിൽക്കും,
തുണിയെല്ലാം അഴിച്ച് കളഞ്ഞിട്ട്,
ചന്ദ്രനുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം

“ഇല്ലെങ്കിൽ?”

…പറയാൻ സൌകര്യമില്ല…

…പിന്നെ പകലൊക്കെ ഭയങ്കര ചൂടാണ്

“അപ്പോൾ മഴയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതോ?”

…ചൂടുള്ള മഴകളെ കുറിച്ചൊന്നുമറിയാത്തവർ
കേൾവിയിൽ നിന്നും പിരിഞ്ഞ് പോവുക.”

-പഠെ. പഠെ.
ആകാശത്തേക്ക് വെടി വയ്ക്കുന്നു-

“അപ്പോൾ…
പകലൊക്കെ ഭയങ്കര…
ഭയങ്കര-
മായ
എന്തൊക്കെയോ ആണ്.
വിയർക്കില്ല, പക്ഷെ നാരങ്ങാവെള്ളത്തിലുപ്പിട്ട് കുടിക്കും.
കൊല്ലത്ത്, ആശ്രാമത്ത് നല്ലൊരു നാരങ്ങാവെള്ളക്കടയുണ്ട്.

“പകൽ, രാത്രി, ഇനി സന്ധ്യയെപ്പറ്റിയല്ലെ?”
എന്ന്
അല്പം താമസിച്ച് കയറി വന്ന ഒരു കുട്ടി ചോദിക്കുന്നു.
വൈകിയത്, രാജാവ് നഗ്നനാണെന്ന് പറയാൻ പോയതിനാലാണെന്ന് തോന്നുവാ…

അപ്പോൾ…
വെറും സഖാക്കളെ
വികാരവതികളായ സഖികളെ
ചുവന്ന സനാതന-
മായ
സന്ധ്യയെപ്പറ്റിതന്നെ.
നിറച്ചുമങ്ങ് ക്ഷീണമാണ്.
പുക കാണും, മഞ്ഞും.
ചന്ത പിരിയും വരെ അരോചകശിരോമണികളായ പൂച്ചികളുടെ വിളയാട്ടത്തിലൂടെ
അഴിഞ്ഞ് പറിഞ്ഞ് വെറുതെ സഞ്ചരി-
ക്കും.
നമ്മുടെ വണ്ടി ചെന്ന് തട്ടാതിരിക്കാനെക്കൊണ്ട് തീവണ്ടി പോകുമ്പോൾ ലെവൽ ക്രോസിൽ ഗേറ്റ് താഴും.
ചോന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ



ത്ത

ങ്ങ

…”

“ഇനി?”

“നന്ദിപ്രകാശനം“

“അതു കഴിഞ്ഞ്?”

“പിരിഞ്ഞ് പോകാൻ മടിച്ചു നിൽക്കുന്നവരെ
പിന്നേം
വധിക്കും.

പഠെ. പഠെ.

എന്താന്ന് വച്ചാൽ സംസാരിക്കുന്നത് മാത്രമാണിപ്പോൾ
മായ
അല്ലാത്തതായ് എനിക്ക്
തോ
ന്നു
ന്ന
ത്.“

പിണക്കക്കാരി

പ്രണയത്തിന്റെ ഉദ്യാനത്തിലേക്കവൾ
സ്നേഹോന്മാദം ബാധിക്കുമ്പോൾ
ഒച്ചക്കിളിളെ നിർത്താതെ പറത്തി വിട്ട് കൊണ്ടിരിക്കും

ചിലച്ച് ചെവി പൊട്ടിച്ച്
ഹൃദയം കൊത്തി വലിച്ച്
തലമുടിയിൽ ചിക്കിചികഞ്ഞ്
കാഷ്ഠിച്ചും കണ്ണിൽ കൊത്തിയുമവ
അസഹനീയമാകവെ
ഒന്നു രണ്ടെണ്ണത്തിനെ പിടിച്ച് ചുട്ടുതിന്നുമെന്റെ വേടൻ.

പൊടുന്നനെ
ഉപ്പുരസമുള്ള മഴയായി.
അന്ധകാരഭരിതമാകും.
ചുട്ടു തിന്ന കിളികൾ ഇടിമിന്നലുകളായി
ഉച്ചിയിലേക്ക് പുനർജ്ജനിക്കും.
ഞാൻ പേടിച്ചോടും.
വേറെ ഗതിയില്ല.
ലോകാവസാനത്തിന്റെ കുഴലുമായൊരു മല്ലിക്ക് കറങ്ങിനടക്കും.

കുഴപ്പമില്ല.
കുറച്ച് കഴിയുമ്പോൾ
ചടപടാ‍ന്ന് ഇളം വെയിലാകും.

അപ്പോൾ പ്രണയത്തിന്റെ ഉദ്യാനത്തിൽ
ഒരു കിളിയുണ്ടാകും.
നിശബ്ദം.
അവളുടെ ഹൃദയം തന്നെ.

അടുത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ
എന്റെ തോളത്ത് വന്നിരുന്നു ചെവി കൊത്തി തുടങ്ങും.
അത്ര തന്നെ.

പിങ്ക് നിറമുള്ള രാത്രികൾ

ചില രാത്രികളിൽ
ഞങ്ങൾ ചില ചിലന്തികൾ
കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്തിരുന്ന്
വല നെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു.
ആ വലകളിൽ
ഉപ്പുതുള്ളികളും കിനാവുകളും
കുടുക്കും.
പുലരുമ്പോൾ പിടിച്ചവയെയെല്ലാം
തീരത്തുപേക്ഷിച്ച് ഉറങ്ങാൻ പോകും.

നിയമപാലകരിലൊരാളാണ് പറഞ്ഞത്
അത്തരം രാത്രികൾക്ക് പിങ്ക് നിറമാണെന്ന്.
അന്ന് ഞങ്ങൾ ചില ചിലന്തികൾ
ഒരു കുഞ്ഞു തടവറയിലാണ് കിടന്നത്.

ഇനി മുതൽ കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്തെ
പിങ്കുനിറമുള്ള രാത്രികളിൽ
ഞങ്ങൾ ചില ചിലന്തികൾ ഒന്നും കുടുക്കില്ല.
കാരണം
ഞങ്ങൾ ചില ചിലന്തികൾ
സ്വന്തം വലകൾ ഭക്ഷിച്ചു തീർക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്.

ഉപ്പുതുള്ളികളും കിനാവുകളും
പ്രലോഭിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും.

പല്ലിപ്പേച്ച്

വിജാഗിരികള്‍ക്കിടയിലെ
തകര്‍ന്ന പല്ലിയെപ്പോലെ
നിനക്കായി ഞാനൊരുപാട്‌ തവണ
മരിച്ചിട്ടുണ്ട്‌ ഹരീ.

ഒരു നന്തിയാര്‍വട്ടം പൂത്തുതളർന്നപ്പോള്‍
അവസാനത്തെ കവിതയും തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍
പിച്ചക്കാരന്‍പാണ്ടി കൊട്ടിപ്പാടിയപ്പോള്‍…

അപ്പോഴൊക്കെ നീ കൊട്ടിയടച്ചതിന്റെ
വിജാഗിരിക്കള്‍ക്കിടയില്‍
ഞാനുണ്ടായിരുന്നൂ ഹരീ.
ചിരിയാലോ കണ്ണീരാലോ
അഗാധശൂന്യതയാലോ
വിജാഗിരിയാലോ
മറയാറുള്ളതിനാലോ
നിന്റെ ഹൃദയം
എന്നെ കാണാതെപോകുന്നു.

എങ്കിലും രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളില്‍
അതീവദുര്‍ഗന്ധമായി
ഞാന്‍ പടരവെ
ഒരുപാട്‌ തിരച്ചിലുകള്‍ക്കും മറിച്ചിലുകള്‍ക്കുമൊടുവില്‍
വിചിന്തനത്തിനങ്ങള്‍ക്കും നെഞ്ചുരുക്കത്തിനും ശേഷം
വിജാഗിരികള്‍ക്കിടയില്‍ ഹരീ
നീയൊരു തകര്‍ന്ന പല്ലിയെ കണ്ടെത്തും.
വെളുത്തത്‌, അസ്ഥി തെളിഞ്ഞത്‌.

ഒരു കടാലാസ്‌ കഷണത്തിന്റെ അകലത്തില്‍
നിന്നുകൊണ്ട്‌ എന്നെ നീ തോണ്ടിയെറിയുമ്പോള്‍,
എപ്പോഴെങ്കിലും
കണ്ണീരാലൊരു തിലഹവനം
വിഷാദത്തിന്റെ ഒരു ചിരിമലര്‍ച്ചെണ്ട്‌
നീയേകിയിട്ടുണ്ടോ?
അറിയുമോ
(എവിടെ!!!)
ഞാന്‍ നിന്നോടൊപ്പം നിഴലാണ്‌
വെറുതെ നിനക്ക്‌ ലഹരിയാണ്‌
വെളുപ്പാങ്കാലത്തിലെത്തുന്ന നിദ്രയാണ്‌
അശാന്ത ചുംബനമാണ്‌

ഇതൊന്നും നീയറിയുന്നില്ല
(നീയൊന്നും അറിയുന്നില്ല, അത്‌ മറ്റൊരു ദുഖം)
വലിയ കാര്യമാക്കി പറയുകയല്ല
(എനിക്കിതൊരു വലിയ കാര്യമാണെങ്കിലും)
വിജാഗിരികള്‍ക്കിടയിലെ
തകര്‍ന്ന പല്ലിയെപ്പൊലെ
നിനക്കായി ഞാനൊരുപാട്‌ തവണ
മരിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.

പദയാത്ര

(ജംഷിക്ക്)

പിതാമഹന്മാർ ചുവന്ന സന്ധ്യകളെ പ്രവചിച്ചാ, വേശഭരിതരായതിനു ശേഷം,
പിതാക്കന്മാർ അമാവാസികളെ തപസ്സാൽ പ്രീതിപ്പെടുത്തി, വിഷാദചിത്തരായി….

കൂടെപ്പിറപ്പെ, കൂട്ടുകാരാ,
നമ്മുടെ വർത്തമാനങ്ങളിൽ,
അവസാനത്തെ നെയ്ത്തിരിയുമണഞ്ഞ്,
പ്രകാശവർഷങ്ങൾക്കകലെ ചക്രവർത്തിപദങ്ങളിരുന്ന
നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ദീവെട്ടിയിൽ,
ഉടപ്പിറന്നോരുടെ വെളിപാട് പുസ്തകങ്ങൾ
മനസിലാക്കുവാൻ കഴിയാതെ,
അർത്ഥത്തിൽ മൃതിയാരോപിച്ച്,
ശ്രുതിയുടെ സ്മൃതിഭംഗങ്ങളിൽ,
അരോചകപാരായണങ്ങളല്ലോ…

പ്രഭാതത്തിന്റെ
വിശുദ്ധമായ ആവർത്തനങ്ങൾക്ക്
ആക്കം കൂട്ടുവാനെന്ന വ്യാജേന,
പുരാണകവിതയുടെ സമുദ്രഗർഭം തേടാമെന്നഹങ്കരിച്ച്,
വികലജനിതക-മുടന്തുമിഴച്ച്,
നമുക്കൊളിച്ചോടാം…

കൂടെപ്പിറപ്പെ, കൂട്ടുകാരാ,
അപ്പോഴും നിന്റെ
വിരൽത്തുമ്പിലെപ്പോഴും ഞെരിഞ്ഞെരിയുന്ന
ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങുണ്ടല്ലോ.
അജ്ഞാത വഴികളിലെ ഞെക്ക് വിളക്ക്.
അവൾക്കൊരായിരം ചുംബനങ്ങൾ.
അവളത്രെ ഒളിച്ചോട്ടത്തിനുള്ള ഒറ്റമൂലി.
നമ്മുടെ പാരസ്പര്യത്തിന്റെ ഇന്ദ്രനീലാഭ.
നക്ഷത്രബീജം.

വഴികളുടെയറ്റത്ത് നിന്നും,
തേനും വെട്ടിക്കിളികളും ഭക്ഷിച്ച,
പൂവങ്കോഴികളുടെ സുപ്രഭാതം
നമ്മെ കാരുണ്യത്തോടെ വിളിക്കുന്നു,
വരൂ…
ഏതോ യാത്രയുടെ ഓരങ്ങളിലാണെന്ന് മറന്ന് പോകണ്ട!!!

രമാനുഭൂതി

അവൾ,
നിരന്തരം ഉരിയാടി.

ഞാനോ, ശ്രവണപർവ്വത്തിന്റെ ദീർഘകാലങ്ങളിൽ,
സന്ദേഹരഹിതമായ്,
അരാജകസംഗീതത്തിലലിഞ്ഞു.

കാലത്തിന്റെ ഒരു മുക്കിൽ വച്ചവൾ മൂകയായി.

ഞാനെന്റെ വാനരരെയത്രയും,
എട്ട് ദിക്കുകളിലേക്കുമയച്ച്,
നിശ്ചലതയിൽ സന്ദേഹഭരതിനായി,
ആരംഭിച്ചു,
രാവണവധം ഒന്നാം നിമിഷം.

.സനാതനസ്വപ്ന,മിന്ന്.

ഒരു അമീബ ഇരയെ എന്ന പോലെ
ഗ്രാമം
നഗരത്തെ
വളയുവാൻ
ഇച്ഛിക്കുന്ന
ആ-
സുരതം.

മോഹനമായ്,
പട്ട് കുപ്പായങ്ങളാൽ,
നഗരമവളുടെ
ചൊറി പിടിച്ച തുടയിടുക്കുകളെ
മറച്ച്
ഒന്നു തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.
മദനഭാവം.

പ്രതിരോധശക്തി ക്ഷയിച്ച
സങ്കരക്കിടാങ്ങൾ
നഗരത്തിനും
ഗ്രാമത്തിനും ഇടയിലൊരു
പാലത്തിന്റെ ചോട്ടിൽ
വരണ്ട നദിയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ
സായാഹ്നത്തിൽ
മദ്യം
നുണ-
യുന്നു.

അവരുടെ തല വളരുകയും,
മുലയിടിയുകയും,
കോശങ്ങളിൽ പൂക്കളമൊരുങ്ങുകയും,
വൃഷ്ണങ്ങൾ ചുരുങ്ങുകയും,
യോനി രക്തപങ്കിലമാവുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ
വിജയപുരാണത്തിന്റെ സ്വാഭാവികാ‍വർത്തനമെന്ന പോലെ,
ഒരു ദിവാകരയോഗം,
ജയപ്രകാശം,
ഞാൻ കിനാവിൽ കണ്ട് പോകുന്നു.

അത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ഗ്രഹണത്തിൽ,
ഞാനെന്നെ ബോധിസത്വനെന്ന് വിളിച്ചോമനിക്കുന്നു.

@ സെലസ്റ്റിയൽ ബിച്ച്*

1.വിശുദ്ധഭയം(ആദിയിൽ)

നമ്മൾ നക്ഷത്രങ്ങളല്ല
നമുക്കിടയിൽ പ്രകാശവർഷങ്ങളില്ല

വന്മതിലുകളില്ല
കാലിൽ തുടലില്ല

പറന്ന് പോകവെ നിന്നെക്കുറിച്ചെന്തോ പറഞ്ഞ
ദേശാടനകിളിയെ ഏയ്തിട്ടു

കാറ്റുകളെ കൂട്ട് പിടിച്ച യാത്രകളെ
വഴിയിലൊളിച്ചിരുന്നു അടിച്ചു വീഴ്ത്തി

നമുക്കിടയിലെ പാലം
കനി ഭക്ഷിക്കാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സഞ്ചാരപഥം,
ഒരു മഴവില്ല്

നിന്നെയറിയുന്നതോർക്കുമ്പോൾ കവിതകളുടെ കാടുകളിൽ ഇല പൊഴിയുന്നു,
നിന്നിലേക്കുള്ള അപഥസഞ്ചാരം ഒരു കാട്ട്തീയാകുമോയെന്ന് ഭയന്ന്പോകുന്നു…

2. ഈഗോ(യാത്രയിൽ)

മുഷിപ്പിന്റെ അർബുദം ബാധിച്ച ഒരു വാക്ക്
വേദന സഹിയാതെ മരണം കൊതിച്ചു

ദയാവധാനന്തരം നമുക്കിടയിൽ
ഒരു സഹസ്രം കണ്ണികളുള്ള ലോഹസർപ്പം ആവിർഭവിച്ച്
കാലുകളിൽച്ചുറ്റിവരിഞ്ഞ് ചലനം നിഷേധിക്കവെ
വീണ്ടും നിന്റെ കണ്ണുകൾ കാണാൻ കൊതിച്ചു

ശൂന്യതയിലെന്നോ  കൊളുത്തി വച്ച കാർത്തികവിളക്കിന്റെ ജ്വാലയിൽ
നിന്നുമുത്ഭവിച്ച ജലം
മഞ്ഞുകണങ്ങളായ്
കാഴ്ച്ച മറയ്ക്കുമ്പോൾ
അവിചാരിതമായ് കണ്ടുമുട്ടിയ മാലാഖക്കണ്ണുകളെ
തിരഞ്ഞ്
കിനാവുകളുടെ സൈന്യം മറ്റൊരു വ്യർത്ഥയാനത്തിന് കാഹളമൂതി….

3. കബന്ധ പ്രചോദിതം(അനന്തരം)

അവൾ കവിത ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ,
ഹൃദയത്തിന്റെ പരിചിതമായ ഷെൽഫുകളിൽ പരതി.

കുഴഞ്ഞു.

ഒഴിഞ്ഞ താളുകളും,
പകർത്തി എഴുതപ്പെട്ട നിഘണ്ടുവും
കണ്ടെത്തി.

നിരാശയുടെ കസേര വലിച്ചിട്ട്
ചെന്നിയിൽ അസ്വസ്ഥമായ ഞരമ്പുകളെ തലോടവെ,
അശാന്തമായ വചനരാഹിത്യത്തിലേക്ക്
ഒരു കാകൻ മൊഴിഞ്ഞു,
“ഞാനൊരു അരയന്നം”

കാക്ക പറന്ന് പോയ വഴിയെ നോക്കിയപ്പോൾ
കവിത ആവശ്യപ്പെട്ടവളെ അപ്രസക്തമാക്കി
തമോഗർത്തഗർഭത്തിൽ അനന്തകോടി നക്ഷത്രക്കവിതകൾ നിർമമം പുഞ്ചിരിച്ചു…

———————————————————————-

*celestial bitch

വിശുദ്ധപോൺ

വികാരഭരിതമായ ചേഷ്ടകൾ.
വാചാലാഭിരാമമായ കണ്ണുകൾ.
വിശുദ്ധപോൺ.

കോളിംഗ് ബെല്ലടിക്കാതെ കടന്ന് വന്ന കാമന.
അശ്ലീലം നുരയുന്ന ചുണ്ടുകളിൽ തിളക്കം.
വിളക്കിച്ചേർക്കാനാവാത്ത കണ്ണികൾക്കിടയിൽ നനഞ്ഞ തീക്കനൽ.

കണ്ണുകളിൽ ഈറനണിഞ്ഞ വാതം.
പൊട്ടിയൊലിച്ച വൃണം.
ക്ഷാരഗന്ധം.

വാതിലടയ്ക്കാതെ കടന്ന് പോയ കാമന.
വിഷപ്പച്ച പടർന്ന ആലസ്യം.
വിളക്കിച്ചേർക്കാനാവാത്ത കണ്ണികൾക്കിടയിൽ മുറിഞ്ഞ മാംസം.

ഋതുക്കൾക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കുന്ന മോർച്ചെറി.
ശീതികരിച്ച അറയിൽ
ചെറിപ്പഴം.
അർത്ഥരാഹിത്യത്തിന്റെ മഞ്ഞുതുള്ളി…

അപ്പോഴുമെപ്പോഴും വിശുദ്ധമായ പോണിനു സ്തോത്രം.
സർവ്വസാത്തനികസത്തയിൽ അശുദ്ധശാന്തി.
…ആമേൻ…
പൂച്ച കൊണ്ടോയി……